Εγκαταλελειμμένα κτίρια…

Έχουν ένα μυστήριο, μια μαγεία, τα παλιά εγκαταλελειμμένα κτίρια. Με μια πρώτη μάτια, φαίνεται να στέκονται εκεί παράταιρα, ξεχασμένα. Αταίριαστα με το τοπίο γύρω τους. Η φθορά του χρόνου είναι εμφανής, όπως και η απουσία της ανθρώπινης φροντίδας. Η ζωή συνεχίζει να κινείται στους τρελούς ρυθμούς της έξω από τα όρια της περίφραξης τους, ενώ... Continue Reading →

Ένα παράδοξο: Ζωή – Θάνατος, Απώλεια – Δημιουργία…

«Σονετο 64 του Σαιξπηρ: …μαθαίνω έτσι να διαλογίζομαι με τη φθοράν αυτή, πως θα’ρθει ο χρόνος να μου πάρει τον αγαπημένο. Η σκέψη αυτή σαν θάνατος το μόνο ‘χει να κάνει, να κλαίει γιατί έχει κάτι που φοβάται πως το χάνει. Αν έχει μάθει κανείς να δέχεται τη λογική της κοινωνίας μας, θα ρωτήσει: γιατί... Continue Reading →

Ό,τι αποφεύγουμε, συνεχίζει να μας κυνηγάει…

Για κάθε έναν από εμάς υπάρχει μια σκέψη, μια πιθανότητα, μια κατάσταση που μας τρομάζει. Μπορεί να είναι η μοναξιά, η απόρριψη, η αποτυχία, η δέσμευση, οτιδήποτε. Κάτι κάποτε σε κάποια στιγμή της ζωής μας δημιούργησε ένα τραύμα μέσα μας, που παραμένει ανοιχτό και πονάει. Η εύκολη επιλογή είναι να το αγνοήσουμε, να το θάψουμε,... Continue Reading →

«Η ζωή είναι για να τη ζούμε…»

Τετάρτη απόγευμα στη θάλασσα, μετά από μια δύσκολη μέρα στη δουλειά... Εγώ πάνω σε κάτι βράχια κοιτάζω το νερό, αντικειμενικά δεν είναι ούτε ψηλά ούτε βαθιά, παρόλα αυτά δεν αισθάνομαι και πολύ έτοιμη να βουτήξω… Κ κάπου εκεί ακούγεται μια φωνούλα: «Έλα μαμά πέσε, μην φοβάσαι… Η ζωή είναι για να τη ζούμε…» Όλη η... Continue Reading →

“Η ψυχή μου μού μίλησε…” Kahlil Gibran

Η ψυχή μου μου μίλησε και μου -δίδαξε -ν’ αγαπώ εκείνους που οι άνθρωποι μισούν και να είμαι φίλος μ’ εκείνους που οι άνθρωποι περιφρονούν. Η ψυχή μου μου φανέρωσε ότι η αγάπη εκδηλώνεται όχι μονάχα στο πρόσωπο που αγαπά, αλλά και στο πρόσωπο που αγαπιέται. Πριν η ψυχή μου μου μιλήσει, η αγάπη ήταν... Continue Reading →

Δοκίμασε και θα δεις…

«Όταν γελάς, κινδυνεύεις να περάσεις για χαζός». Και τι μ’αυτό;; Οι χαζοί διασκεδάζουν πολύ. «Όταν κλαις, κινδυνεύεις να περάσεις για συναισθηματικός». Και βέβαια είμαι συναισθηματικός. Μ’αρέσει. Τα δάκρυα βοηθάνε. «Όταν ανοίγεσαι στον άλλον, κινδυνεύεις να μπλεχτείς». Ποιός λέει ότι το μπλέξιμο είναι κίνδυνος;; Εγώ θέλω να μπλεχτώ. «Όταν εκδηλώνεις τα συναισθήματά σου, κινδυνεύεις να δείξεις... Continue Reading →

Χωρίς «βαρβάρους»…

Είναι γεγονός ότι τις τελευταίες μέρες νιώθουμε σιγά σιγά το σύννεφο των περιορισμών να διαλύεται, καθώς αποκτάμε ξανά σιγά σιγά τις δραστηριότητες μας πίσω, ή έστω την δυνατότητα να τις ασκήσουμε... Η πανδημία σίγουρα δεν έχει τελειώσει, αλλά η αίσθησή μας πλέον είναι διαφορετική, απ’ότι ήταν τους τελευταίους μήνες... Κι αν θεωρήσουμε ότι η ίδια... Continue Reading →

“Επιτέλους Παρασκευή”???

Μία ακόμα εβδομάδα φτάνει στο τέλος της - και γρήγορα μπορώ να πω. Εδώ και καιρό έχω την αίσθηση ότι ο χρόνος τρέχει... Δεν μπορώ να μην σκεφτώ πόσες φορές ακούω τη φράση «επιτέλους Παρασκευή»... Κάποια στιγμή θα την πω κι εγώ η αλήθεια είναι - επιτέλους αυτό το Σάββατο δεν θα σηκωθώ ακούγοντας το... Continue Reading →

Ζωγράφισε τη ζωή όπως τη θέλεις…

"Οι διχοτομίες: καλό, κακό, σωστό, λάθος – σκέτες ανοησίες-, φυσικό, αφύσικο – δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα, μόνο διαβαθμίσεις και δυνατότητες και δημιουργικότητα.  Έχω στην τάξη μου μία τυφλή κοπέλα που είναι πολύ πιο φυσιολογική από μένα. Βλέπει – σίγουρα καλύτερα. Λέει, «για εμένα είναι φυσιολογικό να είμαι τυφλή, όσο και για εσένα να βλέπεις». Τι... Continue Reading →

Θέμα οπτικής…

«Δεν βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι, αλλά όπως εμείς είμαστε» Anais Nin Μία φράση που ομολογώ σχετικά πρόσφατα κατάλαβα ακριβώς τι σημαίνει. Από τη στιγμή που κατάλαβα όμως, άλλαξε εντελώς η οπτική μου! Ας υποθέσουμε ότι έχουμε μπροστά μας δύο ανθρώπους. Μπορούν άραγε να κοιτάζουν το ίδιο αντικείμενο και να το βλέπουν εντελώς διαφορετικά; Μπορούμε... Continue Reading →

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑