Παλιές φωτογραφίες…

Δεν βρίσκω να υπάρχει πιο αποτελεσματικός τρόπος να συνειδητοποιήσουμε πόσο γρήγορα περνάει ο χρόνος, από το το να κοιτάζουμε παλιές φωτογραφίες… Ξεφυλλίζοντας λοιπόν παλιά άλμπουμ, βλέπω ένα ντροπαλό χαμογελαστό κοριτσάκι να κοιτάζει τον φακό, την πρώτη μέρα στο σχολείο… Βλέπω το ίδιο κοριτσάκι μαζί με την αδερφή του, τη γιαγιά και τον παππού στο χωριό... Continue Reading →

Δημιούργησε τη ζωή που θέλεις…

Ο χρόνος που περνάει δεν θα φέρει από μόνος του την αλλαγή που θέλουμε… Πρέπει πρώτα εμείς να αποφασίσουμε πώς θέλουμε να διαμορφώσουμε τη ζωή μας, πώς θέλουμε να είμαστε, και να αρχίσουμε να κινούμαστε προς αυτή την κατεύθυνση… “Κοίταξε προσεκτικά το παρόν που διαμορφώνεις. Θα πρέπει να μοιάζει με το μέλλον που ονειρεύεσαι.» Alice... Continue Reading →

Μια διαφορετική βόλτα…

Κάπου έχω διαβάσει τη φράση: «όταν πηγαίνεις μια βόλτα με τον εαυτό σου, δεν επιστρέφεις ποτέ ο ίδιος». Σκέφτομαι πόση αλήθεια κρύβει μέσα της. Για μένα μια βόλτα με τον εαυτό μου, είναι πάντα μια ευκαιρία για εσωτερική αναζήτηση, ανασυγκρότηση, ένα ταξίδι που με βοηθάει να με γνωρίσω λίγο καλύτερα, αλλά και να με διαμορφώσω... Continue Reading →

Αυτό που λείπει…

Μπορώ να σκεφτώ μεγάλες περιόδους στη ζωή μου στις οποίες ήθελα κάτι που δεν μπορούσα να έχω… Άλλες φορές καθόλου, άλλες φορές όχι όπως θα ήθελα εγώ… Και γενικά αν το σκεφτούμε καλύτερα, είναι σαν κάτι πάντα να λείπει… Οι διακοπές που περιμένουμε, το σπίτι των ονείρων μας, η δουλειά των ονείρων μας, ο έρωτας... Continue Reading →

Τελευταία φορά…

«Μαμά πάμε για βραδινό μπάνιο στην πισίνα;; Τελευταίο βράδυ είναι, αύριο φεύγουμε…» Και εκεί που είναι κοντά στα μεσάνυχτα, και θέλω απλά να καθίσω λίγο ακόμα στο μπαλκόνι, βαριέμαι λίγο στην ιδέα να ξαναβάζω μαγιώ, να ξανα βουτάω στην πισίνα, μετά να ξαναβγάζω μαγιώ, να ξανακάνω ντουζ κλπ, σκέφτομαι ότι όντως, τελευταίο βράδυ είναι… Οπότε... Continue Reading →

Ώρα μηδέν…

Σίγουρα δεν είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος να αναλύσω πολιτικά τις εξελίξεις στην περιοχή και δεν με ενδιαφέρει κάτι τέτοιο εδώ… Ανθρωπιστικά όμως θα έλεγα ότι βρισκόμαστε στην «ώρα μηδέν»… Συγκλονιστικό αυτό που υποδηλώνει η φωτογραφία που αναρτήθηκε στο Twitter (@Nangyalai Tanai) και δείχνει έναν υπάλληλο να καλύπτει με μπογιά τις αφίσες γυναικών έξω από ένα... Continue Reading →

Ευγνωμοσύνη…

Ο τρόπος με τον οποίο σκεφτόμαστε είναι μόνο δική μας επιλογή… Και είναι ο μόνος παράγοντας που βρίσκεται πλήρως υπό τον έλεγχο μας… Μπορούμε εύκολα να βρίσκουμε λόγους για γκρινιάζουμε… Ή μπορούμε να νιώθουμε ευγνωμοσύνη για ο,τι έχουμε, ο,τι είμαστε, ο,τι ζούμε… Η ευγνωμοσύνη είναι ένα μαγικό συναίσθημα που κυριολεκτικά αν το επιλέξουμε, έχει την... Continue Reading →

Εμβολιασμένοι / Ανεμβολίαστοι – Ο σύγχρονος διχασμός…

Αν εστιάσει κανείς σε ένα χαρακτηριστικό που διαφέρει ανάμεσα σε δυο τουλάχιστον ομάδες, αν αποδώσει σε αυτό όλα τα δεινά που μαστίζουν μια κοινωνία, έχει καταφέρει να φανατίσει τη μια ομάδα ενάντια στην άλλη... Έτσι δεν έχει να αντιμετωπίσει μια ενωμένη ομάδα, την έχει αποδυναμώσει, ο ένας στρέφεται εναντίον του διπλανού του, και κανένας ενάντια... Continue Reading →

Περί συνήθειας…

Η συνήθεια έχει μια τεράστια δύναμη. Μας τραβάει και μας καθηλώνει εκεί ακριβώς που βρισκόμαστε. Σαν άγκυρα, κρατάει το πλοίο μας στο λιμάνι. Το κρατάει ασφαλές, αλλά δεμένο. Μπορεί να αφορά τη σχέση μας, τη δουλειά μας, οποιονδήποτε τομέα της καθημερινότητας μας… Οι συνήθειες μας, φτιάχνουν αυτό που λέμε comfort zone. Ψάχνοντας να βρω πώς... Continue Reading →

Εγκαταλελειμμένα κτίρια…

Έχουν ένα μυστήριο, μια μαγεία, τα παλιά εγκαταλελειμμένα κτίρια. Με μια πρώτη μάτια, φαίνεται να στέκονται εκεί παράταιρα, ξεχασμένα. Αταίριαστα με το τοπίο γύρω τους. Η φθορά του χρόνου είναι εμφανής, όπως και η απουσία της ανθρώπινης φροντίδας. Η ζωή συνεχίζει να κινείται στους τρελούς ρυθμούς της έξω από τα όρια της περίφραξης τους, ενώ... Continue Reading →

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑